Selim Badur

Tam metin için tıklayınız
Son yıllarda moleküler biyoloji konusundaki gelişmelere paralel olarak viral hepatite yol açan etkenlerin listesine yeni ilaveler olmakta; tanı ve tedavi olanaklarının geliştirilmesi sonucu, bu hastalığın önemi ve yaygınlığı daha iyi anlaşılmaktadır. Çeşitli mikroorganizmaların viral hepatite yol açtığı bilinmektedir. Ancak 2000’li yıllara gelindiğinde, başlıca hedeşeri karaciğer olan ve hepatotrop virüsler olarak tanımlanan bir grup etkenin, gerçek viral hepatit virüsleri olarak ayrıca ele alınmaları uygun olacaktır. Alfabenin harşeri ile isimlerindirilen bu virüsler, sırasıyla: hepatit A virüsü (HAV), hepatit B virüsü (HBV), hepatit C virüsü (HCV), hepatit D virüsü (HDV), hepatit E virüsü (HEV), hepatit G virüsü (HGV), transfusion transmitted virus (TTV) ve nihayet kısaca SEN (SEN-V) olarak gösterilen etkenlerdir. Her ne kadar, karaciğeri ana hedef organ olarak seçmeleri ortak özellikleri ise de; bu virüslerin bulaş yolları, oluşturdukları hastalıkların inkübasyon süreleri, replikasyon şemaları ya da vücutta kalış süreleri gibi bir dizi özellikleri açısından birbirlerinden farklılıklar gösterdikleri bilinmektedir. Bazıları ülkemizde de yaygın olarak bulunan bu etkenleri şu şekilde gruplandırmak olasıdır:

• HAV ve HEV:Özellikle oral fekal yoldan bulaşan ve kronikleşmeye yol açmayan etkenler,

• HBV, HCV ve HDV: Başlıca parenteral yoldan bulaşan ve kronik hepatite neden olan etkenler,

• HGV, TTV ve SENV: Özellikle parenteral yoldan bulaştıkları saptanmış olan, ancak tek başlarına viral hepatite yol açtıkları kesinlik kazanmamış olan etkenler.

Bu yazıda, kronik hepatite yol açtıkları kesin olarak bilinen HBV, HCV ve HDV infeksiyonlarının laboratuvar tanısı ele alınacaktır.

J Hepatol 2008;48(2):353-367

Persons at high risk for human immunodeficiency virus (HIV) infection are also likely to be at risk for other infectious pathogens, including hepatitis B virus (HBV) or hepatitis C virus (HCV). These are bloodborne pathogens transmitted through similar routes; for example, via injection drug use (IDU), sexual contact, or from mother to child during pregnancy or birth. In some settings, the prevalence of coinfection with HBV and/or HCV is high. In the context of effective antiretroviral therapy (ART), liver disease has emerged as a major cause of morbidity and mortality in HIV-infected persons. Further, coinfection with viral hepatitis may complicate the delivery of ART by increasing the risk of drug-related hepatoxicity and impacting the selection of specific agents (e.g., those dually active against HIV and HBV). Expert guidelines developed in the United States and Europe recommend screening of all HIV-infected persons for infection with HCV and HBV and appropriate management of those found to be chronically infected. Treatment strategies for HBV infection include the use of nucleos(t)ide analogues with or without anti-HIV activity and/or peginterferon alfa (PegIFN) whereas HCV treatment is limited to the combination of PegIFN and ribavirin (RBV). Current approaches to management of HIV-infected persons coinfected with HBV or HCV are discussed in this review.

Viral Hepatit-2007 Dergisi-2

Tam metin için tıklayınız

İÇİNDEKİLER

1. HEPATİT B ENFEKSİYONUNDA TANI VE TEDAVİ-5
2. HEPATİT D ENFEKSİYONUNDA TANI VE TEDAVI-11
3. HEPATİT C ENFEKSİYONUNDA TANI ve TEDAVİ-19
4. PROBLEM OLGULARDA KRONİK HEPATİT TEDAVİSİ-32
5. ÇOCUKLARDA KRONİK HEPATİT B İNFEKSİYONUNDA TANI VE TEDAVİ-42
6. 2008 SAÐLIK UYGULAMA TEBLİÐİ İÇİN ÖNERİLER-52

Viral Hepatit Savaşım Derneği II.Viral Hepatit Tanı ve Tedavi Rehberi Çalışma Grubu
Koordinatör : Dr.İsmail Balık
Koordinatör Yardımcısı: Dr.Fehmi Tabak
Çalışma Grupları Başkanları
Hepatit B : Prof.Dr.Hakan Leblebicioğlu, Prof.Dr.Necati Örmeci
Hepatit C : Prof.Dr.Bilgehan Aygen, Prof.Dr.Hakan Þentürk
Hepatit D : Prof.Dr.Halil Değertekin, Prof.Dr.Reşit Mıstık
Problemli Olgularda Tedavi: Prof.Dr.Fatih Beşışık, Prof.Dr.İftihar Köksal
Sağlık Uygulama Tebliği: Prof.Dr.Ali Mert, Prof.Dr.Abdullah Sonsuz
Çocuklarda Kronik Hepatit: Prof.Dr.Raşit V.Yağcı