Clinicians are required to assess abnormal liver chemistries on a daily basis. The most common liver chemistries ordered are serum alanine aminotransferase (ALT), aspartate aminotransferase (AST), alkaline phosphatase and bilirubin. These tests should be termed liver chemistries or liver tests. Hepatocellular injury is defined as disproportionate elevation of AST and ALT levels compared with alkaline phosphatase levels. Cholestatic injury is defined as disproportionate elevation of alkaline phosphatase level as compared with AST and ALT levels. The majority of bilirubin circulates as unconjugated bilirubin and an elevated conjugated bilirubin implies hepatocellular disease or cholestasis. Multiple studies have demonstrated that the presence of an elevated ALT has been associated with increased liver-related mortality. A true healthy normal ALT level ranges from 29 to 33 IU/l for males, 19 to 25 IU/l for females and levels above this should be assessed. The degree of elevation of ALT and or AST in the clinical setting helps guide the evaluation. The evaluation of hepatocellular injury includes testing for viral hepatitis A, B, and C, assessment for nonalcoholic fatty liver disease and alcoholic liver disease, screening for hereditary hemochromatosis, autoimmune hepatitis, Wilson’s disease, and alpha-1 antitrypsin deficiency. In addition, a history of prescribed and over-the-counter medicines should be sought. For the evaluation of an alkaline phosphatase elevation determined to be of hepatic origin, testing for primary biliary cholangitis and primary sclerosing cholangitis should be undertaken. Total bilirubin elevation can occur in either cholestatic or hepatocellular diseases. Elevated total serum bilirubin levels should be fractionated to direct and indirect bilirubin fractions and an elevated serum conjugated bilirubin implies hepatocellular disease or biliary obstruction in most settings. A liver biopsy may be considered when serologic testing and imaging fails to elucidate a diagnosis, to stage a condition, or when multiple diagnoses are possible.

Background
Numerous studies demonstrate associations between serum concentrations of 25-hydroxyvitamin D (25[OH]D) and a variety of common disorders, including musculoskeletal, metabolic, cardiovascular, malignant, autoimmune, and infectious diseases. Although a causal link between serum 25(OH)D concentrations and many disorders has not been clearly established, these associations have led to widespread supplementation with vitamin D and increased laboratory testing for 25(OH)D in the general population. The benefit-risk ratio of this increase in vitamin D use is not clear, and the optimal vitamin D intake and the role of testing for 25(OH)D for disease prevention remain uncertain.

Objective
To develop clinical guidelines for the use of vitamin D (cholecalciferol [vitamin D3] or ergocalciferol [vitamin D2]) to lower the risk of disease in individuals without established indications for vitamin D treatment or 25(OH)D testing.

Methods
A multidisciplinary panel of clinical experts, along with experts in guideline methodology and systematic literature review, identified and prioritized 14 clinically relevant questions related to the use of vitamin D and 25(OH)D testing to lower the risk of disease. The panel prioritized randomized placebo-controlled trials in general populations (without an established indication for vitamin D treatment or 25[OH]D testing), evaluating the effects of empiric vitamin D administration throughout the lifespan, as well as in select conditions (pregnancy and prediabetes). The panel defined “empiric supplementation” as vitamin D intake that (a) exceeds the Dietary Reference Intakes (DRI) and (b) is implemented without testing for 25(OH)D. Systematic reviews queried electronic databases for publications related to these 14 clinical questions. The Grading of Recommendations, Assessment, Development, and Evaluation (GRADE) methodology was used to assess the certainty of evidence and guide recommendations. The approach incorporated perspectives from a patient representative and considered patient values, costs and resources required, acceptability and feasibility, and impact on health equity of the proposed recommendations. The process to develop this clinical guideline did not use a risk assessment framework and was not designed to replace current DRI for vitamin D.

Results
The panel suggests empiric vitamin D supplementation for children and adolescents aged 1 to 18 years to prevent nutritional rickets and because of its potential to lower the risk of respiratory tract infections; for those aged 75 years and older because of its potential to lower the risk of mortality; for those who are pregnant because of its potential to lower the risk of preeclampsia, intra-uterine mortality, preterm birth, small-for-gestational-age birth, and neonatal mortality; and for those with high-risk prediabetes because of its potential to reduce progression to diabetes. Because the vitamin D doses in the included clinical trials varied considerably and many trial participants were allowed to continue their own vitamin D–containing supplements, the optimal doses for empiric vitamin D supplementation remain unclear for the populations considered. For nonpregnant people older than 50 years for whom vitamin D is indicated, the panel suggests supplementation via daily administration of vitamin D, rather than intermittent use of high doses. The panel suggests against empiric vitamin D supplementation above the current DRI to lower the risk of disease in healthy adults younger than 75 years. No clinical trial evidence was found to support routine screening for 25(OH)D in the general population, nor in those with obesity or dark complexion, and there was no clear evidence defining the optimal target level of 25(OH)D required for disease prevention in the populations considered; thus, the panel suggests against routine 25(OH)D testing in all populations considered. The panel judged that, in most situations, empiric vitamin D supplementation is inexpensive, feasible, acceptable to both healthy individuals and health care professionals, and has no negative effect on health equity.

Conclusion
The panel suggests empiric vitamin D for those aged 1 to 18 years and adults over 75 years of age, those who are pregnant, and those with high-risk prediabetes. Due to the scarcity of natural food sources rich in vitamin D, empiric supplementation can be achieved through a combination of fortified foods and supplements that contain vitamin D. Based on the absence of supportive clinical trial evidence, the panel suggests against routine 25(OH)D testing in the absence of established indications. These recommendations are not meant to replace the current DRIs for vitamin D, nor do they apply to people with established indications for vitamin D treatment or 25(OH)D testing. Further research is needed to determine optimal 25(OH)D levels for specific health benefits.

Gestasyonel diyabet (GDM) tanı kriterleri ülkeler arasında farklılık göstermektedir. Farklı tıp kuruluşları, özellikle tanı testlerinde kullanılan glukoz yükleme protokolü ve eşik değerler konusunda farklı yaklaşımlar benimsemiştir. İşte dünyada yaygın olarak kullanılan başlıca GDM tanı kriterleri ve ülkeler bazındaki farklılıklar:
1. ADA ve Uluslararası Gestasyonel Diyabet Çalışma Grubu (IADPSG) Kriterleri: Tek aşamalı 75 g OGTT yapılır ve aşağıdaki kriterlerden birini karşılıyorsa GDM tanısı konur.
• Açlık glukozu: ≥92 mg/dL (≥5.1 mmol/L)
• 1. saat: ≥180 mg/dL (≥10.0 mmol/L)
• 2. saat: ≥153 mg/dL (≥8.5 mmol/L)
Bu kriterler, HAPO (Hyperglycemia and Adverse Pregnancy Outcomes) çalışmasına dayanarak belirlenmiştir ve gebelikteki daha düşük glukoz seviyelerinin bile risk oluşturabileceğini kabul eder.
Kullanıldığı ülkeler ABD, Kanada, Avustralya ve Avrupa’nın bazı ülkeleri (örneğin, Fransa, İtalya).
2. Amerikan Kadın Doğum ve Jinekoloji Koleji (ACOG) Kriterleri: İki aşamalı yaklaşımı kabul eder. Birinci aşamada 50 g glukoz yüklenir (açlık gerektirmez) eğer 1. saat glukoz ≥140 mg/dL (7.8 mmol/L) ise ikinci aşamaya geçilir. İkinci aşamada: 100 g OGTT yapılır ve aşağıdaki kriterlerden en az ikisini sağlıyorsa GDM tanısı konur.
• Açlık: ≥95 mg/dL (5.3 mmol/L)
• 1. saat: ≥180 mg/dL (10.0 mmol/L)
• 2. saat: ≥155 mg/dL (8.6 mmol/L)
• 3. saat: ≥140 mg/dL (7.8 mmol/L)
ACOG, daha az hasta yanlış pozitif çıkacağı için iki aşamalı yaklaşımı daha uygun bulur.
Kullanıldığı ülkeler: ABD’de bazı klinikler ADA yerine bunu kullanmaktadır, Almanya gibi bazı Avrupa ülkeleri (örneğin, Almanya)
3. DSÖ ve Uluslararası Diyabet Federasyonu (IDF) Kriterleri:
IADPSG gibi tek aşamalı 75 g OGTT uygulanır ve aşağıdaki kriterlerden birini sağlıyorsa GDM tanısı konur.
• Açlık: ≥92 mg/dL (≥5.1 mmol/L)
• 2. saat: ≥153 mg/dL (≥8.5 mmol/L)
1. saat değeri değerlendirilmez
Kullanıldığı ülkeler Türkiye (Türkiye Endokrinoloji ve Metabolizma Derneği – TEMD), Çin ve Japonya
WHO ve IDF, ADA’nın kriterlerini benimseyerek daha fazla kadına erken tanı koymayı amaçlamaktadır.
4. İngiltere – NICE Kriterleri: Tek aşamalı 75 g OGTT yapılır ve aşağıdaki kriterlerden birini sağlarsa GDM tanısı konur.
• Açlık: ≥100 mg/dL (≥5.6 mmol/L)
• 2. saat: ≥140 mg/dL (≥7.8 mmol/L)
• 1. saat değeri değerlendirilmez
Farkı: Açlık ve 2. saat glukoz sınırları DSÖ kriterlerinden farklıdır.
Kullanıldığı ülke:
• İngiltere
NICE kriterleri ile daha az gebeye GDM tanısı konur.
5.SIGN (Scottish Intercollegiate Guidelines Network) kriterleri: SIGN ve NICE (National Institute for Health and Care Excellence) kriterleri arasında bazı farklılıklar vardır.
Kriter SIGN (İskoçya) NICE (İngiltere)
Test Yöntemi Tek aşamalı 75 g OGTT Tek aşamalı 75 g OGTT
Açlık Glukozu ≥ 5.3 mmol/L (≥ 95 mg/dL) ≥ 5.6 mmol/L (≥ 100 mg/dL)
1. Saat Glukozu ≥ 10.6 mmol/L (≥ 190 mg/dL) Kullanılmaz
2. Saat Glukozu ≥ 9 mmol/L (≥ 162 mg/dL) ≥ 7.8 mmol/L (≥ 140 mg/dL)
Tanı İçin Kaç Değer Yüksek Olmalı? Tek bir değerin yüksek olması yeterli Tek bir değerin yüksek olması yeterli
HbA1c Kullanımı GDM tanısı için önerilmez GDM tanısında kullanılmaz, ancak risk değerlendirmesi için düşünülebilir

Türkiye’de Gestasyonel Diyabet Tanısı (Türkiye Endokrinoloji ve Metabolizma Derneği (TEMD) rehberine göre):
• Tek aşamalı 75 g OGTT önerilir (ADA ve WHO ile uyumlu).
• İki aşamalı 50 g + 100 g OGTT de opsiyonel olarak kullanılabilir.
• Riskli gebelerde erken gebelikte HbA1c veya açlık glukozu ile tarama önerilir.
a. İki aşamalı tanı yaklaşımı 1) 50 g glukozlu tarama testi: Gün içinde rastgele bir zamanda 50 g glukozlu sıvı içirildikten 1 saat sonra PG düzeyi ≥140 mg/dl ise diyabet açısından kuşkuludur, daha ileri bir test olan OGTT yapılması gerekir. Tarama testinde 50 g glukoz içirildikten sonraki 1.st PG kesim noktası 140 mg/dl alınırsa GDM’li kadınların %80’ine, buna karşılık kesim noktası olarak 1.st PG 130 mg/dl kabul edilirse GDM’li kadınların %90’ına tanı konulabilir.
Genel olarak, 50 g glukozdan 1 saat sonraki PG >180 mg/dl ise OGTT yapılması gerekli görülmemekte, bu vakaların GDM gibi izlenmesi ve tedavi edilmesi önerilmektedir. 2) 100 g glukoz ile OGTT: 50 g glukozlu tarama testi pozitif olan gebelerde tanıyı kesinleştirmek için 100 g glukozlu 3 saatlik OGTT yapılmalıdır. En az iki değerin normal sınırı aşması GDM tanısı koydurur. b. Tek aşamalı tanı yaklaşımı 75 g glukozlu OGTT: Bu testte sabah aç karnına bazal değer için kan alınıp 75 g glukoz içirildikten sonra 1 ve 2. saat kan şekeri değerlerine bakılır. Tek değerin yüksekliği durumunda GDM tanısı konulur.
TABLO 1.2: Gestasyonel diyabet tanı kriterleri*
İki aşamalı test
İlk aşama 50 g glukozlu test 1.st PG ≥140
İkinci aşama 100 g glukozlu OGTT (en az 2 patolojik değer tanı koydurur)
APG ≥95 1.st ≥180 2.st ≥155 3.st ≥140
Tek aşamalı test IADPSG kriterleri
75 g glukozlu OGTT (en az 1 patolojik değer tanı koydurur)
APG≥92 1.st≥180 2.st≥153
*Glisemi venöz plazmada glukoz oksidaz veya hekzokinaz ile ’mg/dl’ olarak ölçülür. IADPSG: Uluslararası Diyabetik Gebelik Çalışma Grupları Derneği, GDM: Gestasyonel diabetes mellitus, OGTT: Oral glukoz tolerans testi, APG: Açlık plazma glukozu, 1.st PG, 2.st PG, 3.st PG: 1., 2., 3.st plazma glukozu.

Sonuç: Ülkeler Arasındaki Farklar
1. Tek aşamalı test mi, iki aşamalı test mi?
• Tek aşamalı (75 g OGTT) → ADA, WHO, NICE, TEMD, Avustralya
• İki aşamalı (50 g + 100 g OGTT) → ACOG, bazı Avrupa ülkeleri
2. Glukoz eşik değerlerinde farklılık var mı?
• WHO, ADA ve IADPSG: Daha düşük eşik değerleri, daha fazla GDM tanısı
• NICE ve ACOG: Daha yüksek eşik değerleri, daha az tanı
3. 1. saat glukoz seviyesi dikkate alınıyor mu?
• ADA, WHO, ACOG: 1. saat değeri dikkate alınır.
• NICE (İngiltere): 1. saat glukoz değerini hesaba katmaz.
GDM tanısı konusunda dünya çağında bir fikir birliği yoktur. Her ülke, gestasyonel diyabetin toplumdaki sıklığı, sağlık sisteminin kapasitesi ve taramanın maliyet-etkinliği gibi faktörlere göre farklı kriterler kullanmaktadır.
Tanı glukoz temelli testlerle 24-28. haftalarda konulur.
GDM tanısında genellikle HbA1c kullanılmaz. Çünkü, gebelik sırasında kan hacmi artışı ve fizyolojik değişiklikler nedeniyle HbA1c düşebilir.
• HbA1c, kısa süreli glukoz değişikliklerini göstermez. OGTT ise gebeliğe özgü hiperglisemiyi daha iyi yansıtır.
Ancak bazı durumlarda risk değerlendirmesi veya önceden var olan diyabeti saptamak için önerilebilir.
• Gebeliğin erken döneminde (ilk trimesterde), yüksek riskli kadınlarda önceden var olan (pregestasyonel) diyabeti tespit etmek için HbA1c ölçümü yapılabilir.
• HbA1c ≥ 6.5% (48 mmol/mol) çıkarsa, gestasyonel diyabet değil, açık diyabet (tip 2 diyabet) olarak değerlendirilir.
Kaynaklar
1. https://diabetesjournals.org/care/article/48/Supplement_1/S27/157566/2-Diagnosis-and-Classification-of-Diabetes
2. https://www.nice.org.uk/guidance/ng3/chapter/Recommendations#gestational-diabetes
3. https://www.sign.ac.uk/media/2205/sign-171-management-of-diabetes-in-pregnancy.pdf
4. https://journals.lww.com/greenjournal/fulltext/2018/02000/acog_practice_bulletin_no__190__gestational.37.aspx
5. https://file.temd.org.tr/Uploads/publications/guides/documents/diabetes-mellitus_2022.pdf
6. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC9512153/

Tam metin için tıklayınız

Definition and classification of CKD Defining CKD. CKD is defined as abnormalities of kidney structure or function, present for a minimum of 3 months, with implications for health (Table 1).1 Classifying CKD. CKD is classified based on Cause, GFR category (G1–G5), and Albuminuria category (A1–A3), abbreviated as CGA.
1 These 3 components of the classification system are each critical in the assessment of people with CKD and help enable determination of severity and risk. Listed below are reference tables describing each component. Note that while the definition of CKD includes many different markers of kidney damage and is not confined to decreased GFR and albumin-to-creatinine ratio (ACR) >30 mg/g [>3 mg/mmol], the classification system is based on the 2 dimensions of GFR and degree of albuminuria (Tables 2 and 3). This nuance is often missed by healthcare providers and students.
It is well established that patient advocates with CKD and healthcare providers prefer the more clinically useful and generally understood assessment of GFR resulting from the use of GFR estimating equations compared with serum creatinine (SCr) alone. Globally, although still not universally available in all countries, SCr is measured routinely and the approach to assessment of GFR is therefore to use SCr and an estimating equation for initial assessment of GFR. The approach to evaluation of GFR using initial and supportive tests is described in greater detail in Chapter 1.
Etiology of CKD should be sought, and there are numerous systems for grouping various etiologies, some of which are evolving with new knowledge and diagnostic tools.
There are congenital and genetic causes of CKD, some associated with systemic diseases, and others that are primary. It is beyond our remit to suggest a specific approach, but we highlight the importance of establishing a cause to individualize management of CKD.

Tam metin için. tıklayınız

Giriş
1. Aneminin saptanması
Dünya Sağlık Örgütü’nün tanımlamasına göre anemi: hemoglobinin, 15 yaşın üstünde erkekte 13g/dl altında, 15 yaşın üstünde ve gebe olmayan kadında 12 g/dl nin altında, gebelerde ise 11 g/dl’nin altında olarak tanımlanır.
Demir eksikliğinde iki basamak vardır:
a)Demir eksikliği: vücudun toplam demirinin azalması olarak tanımlanır. Anemi henüz yoktur.
b)Demir eksikliği anemisi: demir eksikliğinin eritropoyezi azaltması sonucu anemi gelişmiştir.
2. DEA, kronik bir hastalık veya hemoglobinopati yoksa eritrosit mikrositozu, hipokromisi ve düşük serum ferritini ile doğrulanmalıdır.
3. DEA düzeyi ne olursa olsun nedeni araştırılmalıdır. Erkek ve menopoz sonrası kadınlarda DEA genellikle kan kaybına bağlıdır. Bu hastalarda gastrointestinal sistemden kanama tüm nedenlerin 1/3’ünü oluşturur.
4. Laboratuvar özellikleri: MCH kan sayımı aygıtlarından ve kanın saklanmasından en az etkilenen eritrosit indeksidir. Mikrositoz ve hipokromi, kronik hastalık, B12 vitamini ve folat eksikliği yoksa DEA için duyarlı göstergelerdir. Mikrositoz ve hipokromi birçok hemoglobinopatide de görülür. Demir eksikliğinin serum göstergeleri düşük ferritin, düşük demir, artmış total demir bağlama kapasitesi, artmış eritrosit protoporfirini ve artmış transferrin bağlayan reseptörlerdir. Serum ferritini demir eksikliğini gösteren en güçlü testdir.
Tanı için sınır değeri 12-15 mg/L olarak belirlenmiştir. Bu değer eşlik eden hastalık yoksa geçerlidir. Eğer eşlik eden kronik hastalık varsa sınır değer <50 mg/L dir.

Office of the Secretary

Ethical Principles and Guidelines for the Protection of Human Subjects of Research

The National Commission for the Protection of Human Subjects of Biomedical and Behavioral Research

Tam metin için tıklayınız

AGENCY: Department of Health, Education, and Welfare.

ACTION: Notice of Report for Public Comment.

SUMMARY: On July 12, 1974, the National Research Act (Pub. L. 93-348) was signed into law, there-by creating the National Commission for the Protection of Human Subjects of Biomedical and Behavioral Research. One of the charges to the Commission was to identify the basic ethical principles that should underlie the conduct of biomedical and behavioral research involving human subjects and to develop guidelines which should be followed to assure that such research is conducted in accordance with those principles. In carrying out the above, the Commission was directed to consider: (i) the boundaries between biomedical and behavioral research and the accepted and routine practice of medicine, (ii) the role of assessment of risk-benefit criteria in the determination of the appropriateness of research involving human subjects, (iii) appropriate guidelines for the selection of human subjects for participation in such research and (iv) the nature and definition of informed consent in various research settings.

The Belmont Report attempts to summarize the basic ethical principles identified by the Commission in the course of its deliberations. It is the outgrowth of an intensive four-day period of discussions that were held in February 1976 at the Smithsonian Institution’s Belmont Conference Center supplemented by the monthly deliberations of the Commission that were held over a period of nearly four years. It is a statement of basic ethical principles and guidelines that should assist in resolving the ethical problems that surround the conduct of research with human subjects. By publishing the Report in the Federal Register, and providing reprints upon request, the Secretary intends that it may be made readily available to scientists, members of Institutional Review Boards, and Federal employees. The two-volume Appendix, containing the lengthy reports of experts and specialists who assisted the Commission in fulfilling this part of its charge, is available as DHEW Publication No. (OS) 78-0013 and No. (OS) 78-0014, for sale by the Superintendent of Documents, U.S. Government Printing Office, Washington, D.C. 20402.

Unlike most other reports of the Commission, the Belmont Report does not make specific recommendations for administrative action by the Secretary of Health, Education, and Welfare. Rather, the Commission recommended that the Belmont Report be adopted in its entirety, as a statement of the Department’s policy. The Department requests public comment on this recommendation.

National Commission for the Protection of Human Subjects of Biomedical and Behavioral Research
Members of the Commission

Kenneth John Ryan, M.D., Chairman, Chief of Staff, Boston Hospital for Women.
Joseph V. Brady, Ph.D., Professor of Behavioral Biology, Johns Hopkins University.
Robert E. Cooke, M.D., President, Medical College of Pennsylvania.
Dorothy I. Height, President, National Council of Negro Women, Inc.
Albert R. Jonsen, Ph.D., Associate Professor of Bioethics, University of California at San Francisco.
Patricia King, J.D., Associate Professor of Law, Georgetown University Law Center.
Karen Lebacqz, Ph.D., Associate Professor of Christian Ethics, Pacific School of Religion.
*** David W. Louisell, J.D., Professor of Law, University of California at Berkeley.
Donald W. Seldin, M.D., Professor and Chairman, Department of Internal Medicine, University of Texas at Dallas.
***Eliot Stellar, Ph.D., Provost of the University and Professor of Physiological Psychology, University of Pennsylvania.
*** Robert H. Turtle, LL.B., Attorney, VomBaur, Coburn, Simmons & Turtle, Washington, D.C.
*** Deceased.
Table of Contents
Ethical Principles and Guidelines for Research Involving Human Subjects
A. Boundaries Between Practice and Research
B. Basic Ethical Principles
Respect for Persons
Beneficence
Justice
C. Applications
Informed Consent
Assessment of Risk and Benefits
Selection of Subjects

Tam metin için tıklayınız

TÜBA Asli Üyesi Prof. Dr. Mustafa Reşat APAK ve çalışma arkadaşları tarafından toplam antioksidan kapasite ölçümü için geliştirilen CUPRAC Yöntemi deney föyü

CUPRAC (Bakır(II) İyonu İndirgeme Esaslı Antioksidan Kapasite) Ölçüm Yönteminin Temel Prensibi
Apak ve çalışma arkadaşları tarafından kromojenik bir yükseltgen olan Cu(II)-neokuproin (Nc) reaktifi kullanılarak, plazma antioksidanları, flavonoidler, gıda polifenolleri, C vitamini ve E vitamini için basit, geniş alanda uygulanabilen bir antioksidan kapasite tayin yöntemi geliştirilmiştir. Bu reaktif, kararlı, ucuz, kolay ulaşılabilen, hidrofilik ve lipofilik antioksidanlara cevap verebilen bir reaktiftir. Toplam antioksidan kapasite (TAC) tayininde kullanılan bu yöntem dünya literatürüne CUPric Reducing Antioxidant Capacity: CUPRAC (bakır(II) iyonu indirgeme antioksidan kapasite) adıyla 2004 yılında kazandırılmıştır. Uygun konumlanmış fenolik hidroksiller, CUPRAC redoks reaksiyonu ile tekabül eden kinon yapılarına dönüşür ve bu redoks reaksiyonu sonucunda oluşan Cu(I)-Nc kelatı (Şekil 1), 450 nm’de maksimum absorbans verir. Oluşan renk, metal→ligand yönünde bir yük aktarımının sonucudur. Cu(I)-Nc kelat kompleksinin daha düzgün tetraedral yapısı nedeniyle Cu(II)-Nc kompleksine göre moleküler gerginliği azalmış ve stabilize olmuştur. Cu(I) ve Cu(II)
iyonlarının Nc ligandıyla verdikleri 1:2 komplekslerin kararlılık sabitleri sırasıyla 1019 ve 1012 düzeyinde olduğundan Cu(I)’in Cu(II)’ye göre seçimli stabilizasyonu sonucu Cu(II)-Cu(I) standart redüksiyon potansiyeli 0.17 V’dan (Nc varlığında) yaklaşık 0.60 V’a çıkar ve bu da Cu(II)-Nc reaktifinin biyolojik bakımdan önemli antioksidanları ve çoğu polifenolik bileşiği etkinlikle yükseltgemesini sağlar. Yöntem çeşitlemeleri ile birlikte çok sayıda atıf almıştır ve dünyanın önde gelen gıda antioksidanları araştırma laboratuvarlarında kullanılmaktadır.

tam metin için tıklayınız

Country Guidelines
Turkey Guidelines for centrifugate use in medical laboratories Year 2017
Click here to download the paper
Italy Blood collection systems in clinical laboratories: local adaptation of the EFLM guidelines Year 2016
Click here to download the paper in the original language (with abstract in English)
Turkey Guidelines for venous blood collection (phlebotomy) Year 2016
Click here to download the paper
Croatia Capillary blood sampling: national recommendations on behalf of the Croatian Society of Medical Biochemistry and Laboratory Medicine Year 2015
Click here to download the paper
Croatia Croatian Society of Medical Biochemistry and Laboratory Medicine: national recommendations for venous blood sampling Year 2013
Click here to download the paper
Italy Proposal of a checklist for venous blood collection Year 2013
Click here to download the paper in the original language (with abstract in English)

Tam metin için tıklayınız

Timo Kouri a*, Walter Hofmann b, Rosanna Falbo c, Matthijs Oyaert d,
Sören Schubert e, Jan Berg Gertsen f, Audrey Merens g, and Martine Pestel-Caron h,on behalf of the EFLM European Urinalysis Group.
a Department of Clinical Chemistry, University of Helsinki, and HUSLAB, HUS Diagnostic Center,
Hospital District of Helsinki and Uusimaa, Helsinki, Finland
b Synlab MVZ, Augsburg and Dachau, Germany
c University Department of Laboratory Medicine, ASST Brianza, Pio XI Hospital, Desio (MB), Italy
d Department of Laboratory Medicine, University Hospital Ghent, Ghent, Belgium
e Max von Pettenkofer Institute of Hygiene and Medical Microbiology, Faculty of Medicine, Ludwig
Maximilian University, Munich, Germany

Background: The EFLM Task and Finish Group Urinalysis has updated the ECLM European Urinalysis Guidelines (2000) on laboratory procedures in urinalysis and urine bacterial culture. We aim to improve accuracy of urine examinations in European clinical laboratories, and to support diagnostic industry to develop new technologies.
Recommendations: Graded recommendations were built in the following areas:
Medical needs and test requisition: Strategies of urine testing were described to patients with low and high-risk to urinary tract infection (UTI) or kidney disease.
Specimen collection: Patient preparation, and urine collection are now supported with two quality indicators: contamination rate (cultures), and density of urine (chemistry, particles).
Chemistry: Measurements of both urine albumin and α1-microglobulin are recommended for sensitive detection of renal disease in high-risk patients. Performance specifications for urine protein measurements and quality control of multiproperty strip tests were given.
Particles: Procedures for microscopy were reviewed for diagnostic urine particles, including urine bacteria. Technologies in automated particle counting were updated with advice how to verify new instruments with the reference microscopy.
Bacteriology: Chromogenic agar was recommended as primary medium in urine cultures. Limits of significant growth were reviewed, with an optimised workflow for routine specimens, using leukocyturia to reduce less important antimicrobial susceptibility testing. Automation in bacteriology is encouraged to shorten turn-around times. Matrix assisted laser desorption ionization time-of-flight mass spectrometry is applicable for rapid identification of uropathogens.
Aerococcus urinae, A. sanguinicola and Actinotignum schaalii were taken into the list of uropathogens. Moreover, a reference examination procedure was developed for urine bacterial cultures.
Key words: automation; laboratory practice guidelines; reference measurement procedures; standardisation; urinalysis; urine bacterial culture

Tam metin için tıklayınız

Biyokimya Laboratuvarı
GBBL01 Biyokimya Laboratuvar Testlerinde Reddedilen Numune Oranı 20
GBBL02 Biyokimya Laboratuvarında Kaybolan Numune Oranı 20
GBBL03 Biyokimya Laboratuvarı İç Kalite Kontrol Çalışmalarında Uygunsuzluk Sayısı 20
GBBL04 Biyokimya Laboratuvarı Dış Kalite Kontrol Çalışmalarında Uygunsuzluk Sayısı 20
GBBL05 Biyokimya Laboratuvarında Zamanında Verilmeyen Sonuç Oranı 20

Mikrobiyoloji Laboratuvarı
GBML01 Mikrobiyoloji Laboratuvar Testlerinde Reddedilen Numune Oranı 20
GBML02 Mikrobiyoloji Laboratuvarında Kaybolan Numune Oranı 20
GBML03 Kan Kültürlerinde Kontaminasyon Oranı 20
GBML04 İdrar Kültürlerinde Kontaminasyon Oranı Puansız 27
GBML05 Mikrobiyoloji Laboratuvarı İç Kalite Kontrol Çalışmalarında Uygunsuzluk Sayısı 20
GBML06 Mikrobiyoloji Laboratuvarı Dış Kalite Kontrol Çalışmalarında Uygunsuzluk Sayısı 20
GBML07 Kan Kültürlerinde Direk Gram Boyama ve Son İdentifikasyon Uyum Oranı Puansız
GBML08 Mikrobiyoloji Laboratuvarında Zamanında Verilmeyen Sonuç Oranı 20